سياره شناسان دانشگاه ايالتى واشنگتن آمريکا مى گويند ارتفاعات سياره زهره پوشيده از لايه اى "برفکى" از جنس فلزات است.به گفته دانشمندان از آنجا که سطح زهره از حرارت کافى براى ذوب کردن سرب برخوردار نيست، فلزات بخار شده و در محيط سردتر ارتفاعات آن منجمد مى شود.مشاهدات رادارى گذشته توسط فضاپيماهاى گردنده در مدار زهره نشان داده بود که ارتفاعات اين سياره به شدت خاصيت انعکاسى دارد. کشف تازه مى تواند علت اين پديده را توضيح دهد.محاسبات دقيق، که قرار است در نشريه "آيکاروس" منتشر شود، حاکيست که سرب و بيسموت به پوسته زهره حالتى فلزى و براق مى دهد.تپه هاى درخشانبسيارى از فرهنگ ها و تمدن هاى جهان، زهره را که اغلب به صورت يک نقطه روشن و نورانى به هنگام سپيده دم يا حوالى غروب در افق پديدار مى شود، مظهر زيبايى مى دانند.اما هرچند زهره تقريبا به اندازه زمين است، مجاورت آن به خورشيد ماهيتى کاملا متفاوت به آن مى بخشد.جو ضخيم زهره که عمدتا از دى اکسيد کربن تشکيل شده است، باعث ايجاد شرايط گلخانه اى شديدى مى شود که اشعه خورشيد را در درون خود به تله مى اندازد. به اين ترتيب سطح سياره داغ مى شود و حرارت آن به طور متوسط به 467 درجه مى رسد.همچنين فشار سطح زهره 90 برابر فشار سطح زمين است .تنها با استفاده از رادار مى توان به آنچه در زير ابرهاى کدر زهره نهفته است نظر انداخت و چندين ماموريت فضايى تاکنون به کمک رادار مطالعاتى را از مدار زهره انجام داده اند که عمده ترين آنها ماموريت کاوشگر "ماژلان" در فاصله سال هاى 1991 تا 1994 بود.تصاوير ماژلان منجمان را به حيرت انداخت، چرا که براى نخستين بار توانستند جزئيات زيادى را در سطح زهره مشاهده کنند. آن عکس ها نشان مى داد که اين سياره پوشيده از علائم آتشفشانى نظير دشت هاى وسيعى از گدازه ها، ميادينى از گنبدهاى کوچکى از جنس مواد مذاب و آتشفشان هاى بزرگ است.اما اين تصاوير باعث سردرگمى دانشمندان نيز شد. به نظر مى رسيد که بخش هايى از ارتفاعات زهره از درخشندگى نامتعارفى برخوردار است و تشعشعات رادارى را خيلى بهتر از مناطق پست تر منعکس مى کند.براى توضيح اين پديده چندين نظريه مطرح شد که از آن جمله نظريه وجود لايه اى فلزى (به خصوص تلوريوم) بود.پوسته سربى اين نظريه مى گويد که حرارت بالاى لايه هاى پايين تر زهره باعث مى شود هر فلزى بخار شود و تنها به صورت مه اى از فلزات وجود داشته باشد. تنها در ارتفاعات بالاتر و خنک تر است که اين فلزات منجمد شده، و يک لايه نازک و به شدت صيقلى تشکيل مى دهند.لورا شافر و بروس فگلى از دانشگاه واشنگتن در سن لوئيس با استفاده از محاسبات شيميايى شامل 660 ترکيب مختلف فلزى نتيجه گيرى کرده اند که نه فلز تلوريوم، بلکه سرب معمولى احتمالا عامل اين پديده است.پژوهشگران تخمين مى زنند که تشکيل اين پوسته در ارتفاعات زهره چيزى ميان چند هزار سال تا چند ميليون سال طول کشيده است.

 

لینک مطلب  .:.     

نوشته شده توسط معین تیموری در شنبه بیست و یکم مرداد 1385 ساعت 21:14

طبيعت شناس معروف يونانى، به دنبال تحقيق در اطراف دهانه کوه آتشفشان آتنا و با به خطر انداختن زندگى اش در اين راه، موفق شد کشف بزرگ آتشفشان زيردريايى را درست زير جزيره سيسيل در عمق 500 مترى از سطح دريا، به نام خود ثبت کند. کشف اين آتشفشان از سوى انستيتو دانشگاهى علوم دريايى و با در اختيار گذاردن کشتى اقيانوس پيماى متعلق به اين دانشگاه انجام شد و هدف آن، در اختيار گذاشتن دستگاه ردياب صوتى بود تا به وسيله آن به وجود اين آتشفشان در اعماق دريا پى ببرند.    بعدها نيز با همين ابزار توانستند به راز ميليون ها سال پيش درباره پيدايش اين جزيره روى آب به نام فرديندين دا پى ببرند؛ ولى همان جزيره سال 1830 از نظرها پنهان و به زير دريا غوطه ور شد و نکته همين جا پنهان است که اين جزيره زمان پيدايش از مجموعه جزاير کوچک و بزرگ تشکيل شده بود و زمين آن از سنگهاى مذاب آتشفشان بود. قسمتهايى از جزيره نيز در زير آب به وسيله محققان عکسبردارى شد که نشان مى داد دهانه هاى متعدد آتشفشانى در سطح زمين آنها ديده مى شود که همگى فعال هستند و از درون آنها گاز متصاعد مى شود. محققان روى يکى از سنگها کلمه «اپى دولچه» را حک کردند که مخفف نام محقق يونانى است

 

لینک مطلب  .:.     

نوشته شده توسط معین تیموری در جمعه سیزدهم مرداد 1385 ساعت 19:28

دانشمندان چينى در حال استفاده از تکنولوژى هستند تا به وسيله آن فضاپيمايى عارى از انواع آلودگى‌ها به مريخ بفرستند تا از فرستادن ميکروب‌هاى زمينى به مريخ جلوگيرى شود. اين فضاپيما موسوم به cleaner است و دانشمندان چينى روشى ارايه کرده‌اند تا به وسيله آن نيروى چسبندگى موجود در تخم ميکروب، ذرات و مواد بيرونى فضاپيما را اندازه گيرى کنند.به اعتقاد دانشمندان نتايج اين اندازه گيرى‌ها توانايى تميز کردن سطح فضاپيما در حد بنيادى بهبود بخشيده مى‌شود. در هنگام شب مريخ از زمين به صورت قرمز ديده مى‌شود و به همين دليل به سياره سرخ معروف است.  فاصله بين زمين و مريخ نسبت به موقعيت نسبى شان هنگامى که به دور خورشيد در گردش هستند متفاوت است و در نزديک‌ترين فاصله سياره مريخ در 706/55 ميليون کيلومترى زمين قرار گرفته‌اند.    تکنولوژى جديد محققان چينى آلودگى‌هاى اطراف فضاپيما را از بين برده و سبب جلوگيرى از انتقال ميکروبى از زمين به مريخ مى‌شود.

 

لینک مطلب  .:.     

نوشته شده توسط معین تیموری در شنبه هفتم مرداد 1385 ساعت 11:23

لینک مطلب  .:.     

نوشته شده توسط معین تیموری در شنبه هفتم مرداد 1385 ساعت 11:20

بررسى ديرينشناسان نشان مى‌دهد که نخستين دايناسورها پيرامون ۲۳۰ ميليون سال پيش - که به دوران ترياسه معروف است - در بخشهايى از آرژانتين و برزيل کنونى بوجود آمده‌اند. در اين ميان از نخستين گونه‌هاى دايناسورها مى‌توان به  (Eoraptor)ها که از کوچک‌ترين نوع گوشتخوار بودند اشاره کرد، طول اين جانداران به حدود يک متر مى‌رسيد.سنگواره اين نوع از دايناسورها براى نخستين بار در سال ۱۹۹۱ در دره‌اى که روزگارى يک رودخانه پر آب از آنجا مى‌گذشت در آرژانتين پيدا شد. اين دره که امروزه حوزه آبگير ايسکيگوآلاستو (Ischigualasto) نام دارد خشک مى‌باشد.همچنين پژوهشهاى ديرينشناسان نشان مى‌دهد که حدود ۶۵ ميليون سال پيش نسل اين جانداران غولپيکر از دنيا رفته‌است و به باور برخى نظريه‌پردازان انواع پرندگان امروزى از نوادگان برخى از انواع گوشتخوار دايناسورها مى‌باشند. هر چند بسيارى ديگر معتقد هستند که اين نگره هنوز جاى بحث بسيار دارد. اينکه دايناسورها در کدام بخشهااز کره زمين مى‌زيستند پرسش پيچيده‌اى نيست، چرا که سنگواره‌هاى اين جانوران در تمامى قاره‌ها مشاهده شده‌اند. بويژه اگر دقت کنيم که در آن دوران - ۲۳۰ ميليون سال گذشته - قاره‌هاى کنونى به يکديگر پيوسته بودند و طى ۱۶۵ ميليون سال رفته‌رفته از يکديگر فاصله گرفته‌اند.دورانى که دايناسورها در آن مى‌زيستند دوران ميان‌زيوى (Mesozoic) ناميده مى‌شود که شامل سه دوره گوناگون به نام‌هاى ترياسه و ژوراسيک و کرتاسه ناميده مى‌شود. سه دوره نامبرده بترتيب مربوط به ۲۱۵، ۱۵۰و ۷۰ ميليون سال پيش بود است. تمامى دايناسورها در تمام دوره‌هايى که از آنها ياد کرديم نمى‌زيستند، بعنوان نسل مثال گونه‌اى دايناسورها بنام استگوسور (Stegosaurus) که در دوران ژوراسيک مى‌زيستند حدود ۸۰ ميليون سال پيش از آغاز دوران کرتاسه از بين رفته‌است.نامگذارى به ظاهر عجيب دايناسورها معمولا" از ترکيب دو واژه لاتين يا يونانى صورت مى‌گيرد که به يافتگاه سنگواره، وضع ظاهرى و نوع بدن، شيوه تغذيه و بسيارى موارد ديگر مربوط مى‌شود. امروزه زيستشناسان دقيقا" از همين روش نامگذارى براى نامگذارى جانوران بهره ميگيرند. براى نمونه نام استگوسور از دو بخش يونانى و لاتين تشکيل يافته و به معناى مارمولکِ پوشيده‌است. شايد بتوان در فارسى اين جانور را "پوشمولک" نام گذاشت. کاربرد پسوند -مولک به عنوان برابر saurus در فارسى مى‌تواند کمک بسيارى در درست کردن يک سيستم نامگذارى فارسى براى اين دسته از جانوران باشد

 

لینک مطلب  .:.     

نوشته شده توسط معین تیموری در شنبه هفتم مرداد 1385 ساعت 11:16